خودآسیب‌رسانی و اقدام به خودکشی در نوجوانان ایرانی

آگوست 12, 2018 Off By 92

خودآسیب‌رسانی و اقدام به خودکشی در نوجوانان ایرانی [1]

تنها در یک پژوهش رفتارهای خودآسیب‌رسانی در نوجوانان دختر تهران بررسی شده بود. یافته‌ها نشان داد در نمونه 350 نفری دختران دوم و سوم دبیرستان، شیوع یک‌ساله رفتارهای خودآسیبی، شامل بریدن، سوزاندن، کتک زدن خود، کوبیدن سر به دیوار، فرو کردن سوزن در بدن، حکاکی روی بدن و زخم کردن پوست، 17 درصد بود و 11 درصد آنها بیش از یک بار در سال مرتکب این رفتارها شده بودند. در این پژوهش، احساس تنهایی و دلبستگی ناایمن پیش‌بینی‌کننده­های رفتارهای خودآسیب­رسان بودند (پیوسته گر،1392). در چهار پژوهش، موضوع خودکشی نوجوانان بررسی شده است (همتی، دانش اموز، پناغی،1381، محمد­خانی، 1381،محرابی، شیخ، 1392 ،نجفی، احمدی جویباری، مرادی نظر، ایزدی،1391). در نوجوانان ایلامی، شیوع افکار شدید خودکشی 4/21 درصد و فراوانی سابقه اقدام به خودکشی 7 درصد گزارش شده است (همتی، دانش آموز،پناغی،1381)، در حالی ‌که شیوع افکار خودکشی در دختران مناطق پرخطر خودکشی در ایران، شامل کرمانشاه، ایلام و همدان، 7 درصد و شیوع اقدام به خودکشی در این مناطق 5 درصد برآورد شده است (محمد­خانی، 1381). عوامل خطری که در پژوهش­های مرتبط با خودکشی نوجوانان در ایران شناسایی شده است عبارتند از: سابقه اختلال‌های روانپزشکی، داشتن سابقه اقدام به خودکشی در بستگان، فقدان افراد محبوب در زندگی، شروع زودهنگام رابطه با جنس مخالف، مشکلات تحصیلی، ترک تحصیل و اختلاف خانوادگی.

  1. 1. functional analysis of behavior
  2. 2. experiential avoidance