مراحل دلبستگی از دیدگاه روانشناختی

مراحل دلبستگی از دیدگاه روانشناختی

مرداد ۲۲, ۱۳۹۷ Off By 92

مراحل دلبستگی

  • مرحله پیش دلبستگی (تولد تا ۶هفتگی)

علائم فطری چنگ زدن، لبخند زدن، گریه کردن و خیره شدن به چشمان فرد بزرگسال – به  نوزاد کمک می کنند تا به انسان های دیگر که به آن ها آرامش می دهند، تماس نزدیک برقرار کنند گرچه کودکان در این سن، بو و صدای مادر خود را تشخیص می دهند، ولی هنوز به او دلبسته نیستند، زیرا اهمیتی نمی دهند که به بزرگسال غریبه ای سپرده شوند (برک، ۲۰۰۷؛ ترجمه ی سید محمدی، ۱۳۹۱).

 

  • مرحله ی تمرکز بر آشنایان (۶ هفتگی تا ۸-۶ ماهگی)

نوباوگان در این مرحله به مراقت کننده ی آشنا به صورت متفاوت با یک غریبه آشنا می دهند (همان منبع) . بین سه تا شش ماهگی نوزادان به تدریج تنها به آشنایان لبخند می زنند وقتی غریبه ای را می بینند فقط به او خیره می شوند (بالبی، ۱۹۸۲، صص:۲۸۷، ۳۲۵؛ به نقل از کرین، ترجمه ی خوی نژاد و رجایی، ۱۳۹۱). در خلال این مرحله، نوزادان پاسخ دهی خود را به آشنایان محدود می کنند. آن ها معمولا دو یا سه نفر- و یک را به طور اخص- ترجیح  می دهند. مثلا کافی است این شخص نزدیک آن ها باشد تا لبخند بزنند یا غان و غون کنند (بالبی، ۱۹۸۲؛ به نقل از کرین، ترجمه ی خوی نژاد و رجایی، ۱۳۹۱).

 

 

 

  • مرحله ی دلبستگی واضح (۸-۶ ماهگی تا ۱۸ ماهگی الی ۲ سالگی)

کودکان در این مرحله «اضطراب جدایی» نشان می دهند. یعنی وقتی بزرگسالی که به او متکی هستند آن ها را ترک می کند، ناراحت می شوند (لورا برک، ۲۰۰۷، ترجمه ی سید محمدی، ۱۳۹۱) . کودکان در این مرحله «ترس از غریبه ها» را نشان می دهند. این واکنش از آمادگی برای گریه کردن با دیدن یک غریبه، شروع می شود و واکنش های شدید معمولا هنگامی اتفاق می افتند که کودک بیمار باشد یا در یک موقعیت ناآشنا قرار بگیرد (بالبی، ۱۹۸۷؛ به نقل از کرین؛ ترجمه ی خوی نژاد و رجایی، ۱۳۹۱).

  • تشکیل رابطه ی متقابل (۱۸ ماهگی تا ۲ سالگی و بعد از آن)
مطلب مشابه :  اصول برقراری ارتباط رضایت بخش

در پایان سال دوم، رشد سریع بازنمایی ذهنی و زبانی به نوزادان امکان می دهد تا برخی عواملی که بر رفت و آمد والد تاثیر می گذارند آگاه شده و برکشت او را پیش بینی کنند. در نتیجه، اعتراض به جدایی کاهش می یابد. اکنون کودکان مذاکره با مراقبت کننده را آغاز کرده و برای تغییر دادن هدف های او از خواهش و ترغیب استفاده می کنند (لورا برک، ۲۰۰۷؛ ترجمه ی سید محمدی، ۱۳۹۱).