ویژگیها و ضوابط تشخیصی اختلال بیان نوشتاری براساس DSM IV

ویژگیها و ضوابط تشخیصی اختلال بیان نوشتاری براساس DSM IV

مرداد ۲۷, ۱۳۹۷ Off By 92

ویژگیها و ضوابط تشخیصی اختلال بیان نوشتاری براساس DSM IV

فرایند تحول، مشکلات توأم با اختلال­های نوشتاری و تشخیص افتراقی فرایند تحول:

اگرچه نخستین نشانه­های اختلال نوشتن ممکن است از آغاز آموزش مشاهده شوند اما قبل از گذشت مدت زمانی (در حدود ۱ تا ۲ سال) از آموزش نوشتن نمی­توان به تشخیص اختلال بیان نوشتاری مبادرت کرد. این اختلال می­تواند در کودکان بزرگتر و بزرگسالان نیز پابرجا بماند و پیش آگهی درازمدت آن به خوبی شناخته شده نیست (DSM – IV).

مشکلات توأم: اختلال­های توأم با اختلال بیان نوشتاری معمولاً همان اختلال­هایی هستند که با اختلال­های یادگیری، به طورکلی، همراهند. بدین ترتیب، دراین اختلال نیزاغلب با تضعیف روحیه، کاهش سطح حرمت خود و نارسایی­هایی در ظرفیت­های سازشی مواجه هستیم. همچنین این احتمال وجود دارد که اختلال­های مهار ارتباطی، تضاد ورزی همراه با برانگیزاندن دیگران، نارسایی توجه – فزون کنشی، افسردگی مهاد یا یک اختلال کژخویی در مبتلایان به اختلال بیان نوشتاری دیده شود (DSM IV).

برنینگر و ابات (۱۹۹۴) بر وجود مشکلاتی در قلمرو کنش­های اجرایی و انگیزشی تأکید کرده­اند و هوپر و همکاران (۱۹۹۴) نیز نشان داده­اند که اختلال نوشتن می­تواند ناشی از فقدان انگیزه، ناتوانی در مهار رفتارها یا گرایش به انزوا باشد. این مؤلفان براین باورندکه مشکلات نوشتن در مدرسه، در اغلب موارد ناراحتی و شرمساری را در پی دارد و برای مقابله با این عوامل منفی، کودکانی را که دارای نارسایی­های نوشتن هستند با روی آوردن به رفتارهای نامتناسب کوشش می­کنند تا ازتکالیف نوشتنی اجتناب کنند.

با توجه به پیچیدگی فرایند نوشتن و درنظر گرفتن این نکته که نوشتن، آخرین قلمرو تحول زبان در کودک است (هوپر وهمکاران، ۱۹۹۴)، شگفت انگیز نیست که نارسایی­های بیان نوشتاری با نارسایی­های زبان گفتاری، خواندن و حساب کردن نیز همراه باشند. اگرچه همانگونه که برنینگر (۱۹۹۴) خاطر نشان کرده است، رابطه بین این نظام­های نمادی، به هیچ وجه ثابت نیست و وجود اختلال در یک زمینه را نمی­توان با توجه به مشکلاتی در زمینه­های دیگر تبیین کرد. پس این باور تقریباً عمومی که براساس آن نارسایی­های زبان نوشتاری همواره با اختلال خواندن همراهند، نمی­تواند مورد پذیرش قرار گیرد، بخصوص که پژوهش­های برنینگر و هارت (۱۹۹۲،۱۹۹۳) امکان مجزا بودن نظامهای خواندن و نوشتن را ثابت کرده­اند و نشان داده­اند که برخی از کودکان دارای مشکلات خواندن هستند بدون آنکه در زمینۀ نوشتن مسأله­ای داشته باشند و برخی دیگر از آنها در نوشتن مشکلاتی دارند بدون آنکه در خواندن ناتوان باشند. اما به هرحال، همانگونه که انتظار می­رود، اغلب کسانی که به اختلال بیان نوشتاری مبتلا هستند، نارسایی­هایی را در قلمروهای خواندن وحساب کردن نیز نشان می­دهند (DSM-IV).

مطلب مشابه :  جو سازمانی و رویکردهای مربوط به ان از دیدگاه روانشناختی

تشخیص افتراقی: در مورد تشخیص افتراقی این اختلال باید به همان نکاتی توجه شود که در مورد اختلال­های یادگیری متذکر شدیم. وقتی تنها با اختلال املا یا بد خطی مواجه باشیم بدون آنکه مشکلات بیان نوشتاری وجود داشته باشند نمی­توان به تشخیص اختلال اخیر مبادرت کرد. در صورتی که بد خطی، ناشی از نارسایی هماهنگی حرکتی باشد تشخیص اختلال اکتساب هماهنگی باید مورد نظر قرار گیرد (DSM-IV).