پایان نامه درمورد عرضه و تقاضا، اوقات فراغت، عزت نفس

دسامبر 29, 2018 0 By mitra1--javid

ر رفتار اجتماعي افراد استوار است ساخته و تداوم پيدا مي كند. در اين ديدگاه احساس امنيت تبيين مي شود (هزار جريبي، 1389؛ 143-121).
2-4-3) روش شناسي مردمي
اين مكتب براي مقررات در زندگي روزمره اهميت زيادي قائل است و نظم و امنيت اجتماعي را در سايه پيروي مردم از مقررات روزمره بين آنها قابل تبيين مي داند. اين ديدگاه نظم و امنيت را با تأكيد بر اهميت محوري زبان و سخن درك مي كند. (بيات، 1388 : 15-10)
اسلام امنيت اجتماعي را در تمامي ابعاد آن مطرح مي كند، به طوري كه امنيت اجتماعي در آن بر اساس حفظ و مال و آبرو و حيثيت افراد جامعه استوار است و در صورتي كه هر كدام از اين محورها خدشه دار شوند و كرامت انسان و عزت نفس و شخصيت او مورد لطمه قرار گيرد، امنيت اجتماعي متزلزل و پايه هاي آن سست خواهد شد. اُل ويور امنيت اجتماعي را به توانايي جامعه براي حفظ ويژگي هاي اساسي خود در برابر شرايط متحول و تهديدات واقعي يا احتمالي مربوط مي داند، به طور خاص اين نوع امنيت درباره حفظ شرايط قابل پذيرش داخلي براي تكامل الگوهاي سنتي، زبان، فرهنگ، مذهب، هويت ملي و رسوم است. ويور گروه هاي ملي، قومي و مذهبي را تنها مخاطبان امنيت اجتماعي مي داند. چرا كه آنها گروههاي بزرگي هستند كه بخشي از قلمرو يك دولت- ملت را اشغال کرده اند. (نويد نيا، 2009 :8)
نگاهي اجمالي به تعاريف فوق و ده ها تعريف ديگر كه از امنيت ارايه شده است، ما را متوجه اين نكته مي كند كه امنيت مفهومي است چند لايه و چند سطحي كه به سادگي نمي توان به تعريفي يكدست از آن دست يافت. البته اين تنوع تعاريف و پيچيدگي در سطوح تحليلي آن به معناي پراكندگي و نداشتن قدر مشترك نيست (هزار جريبي و صفري شالي،2010: 12)
2-4-4) گردشگري
2-4-4-1) اهميت گردشگري
به طور كلي صنعت گردشگري از دو جهت داراي اهميت است: اولاً موجب آشنايي مردم با ديگر فرهنگها، نژادها، اقوام، سرزمين ها، گويش ها و … مي شود و ثانياً از نظر اقتصادي يكي از منابع مهم درآمد و ارز و نيز ايجاد اشتغال محسوب مي شود كه امروزه جنبه اقتصادي آن بيشتر مورد توجه قرار گرفت است. گردشگري در بسياري از كشورهاي بزرگ و كوچك جهان، از بزرگ ترين و سودآورترين صنايع آن كشورها است. آمار نشان مي دهد 11 درصد نيروي كار در كشورهاي توسعه يافته در بخش توريسيم فعال بوده و سالانه 30 تا 40 ميليارد دلار در آمد از اين راه نصيب اين كشورها مي شود. جهانگردي يكي از مطمئن ترين، پاك ترين و ارزان ترين منابع كسب درآمد ارزي است. (حسيني، 1386: 4)
آگاهان اقتصادي معتقدند گردشگري بخشي از مجموعه عظيم اقتصاد است كه در حد بسيار زيادي با رگه هاي فرهنگي گره خورده است. كشور ايران با پيشينه تمدني كهن و جاذبه هاي متنوع توريستي و موقعيت برجسته اقليمي، ضمن آنكه خواهان منافع اقتصادي ناشي از صنعت توريست از جمله اشتغالزايي و درآمد ارزي است، بر حفظ ارزشهاي متعالي و هويت فرهنگي و تمدني خود نيز تاكيد دارد كه در اين زمينه لازم است قدمهاي مهمي برداشته شود. طبق آخرين آمار موجود سال 82 ، سه ميليون نفر ايراني به خارج از كشور سفر كرده اند كه انگيزه عمده آنان تفريح و گذران اوقات فراغت بوده است. اين در حالي است كه در طي اين مدت تنها 700 هزار گردشگر به كشورايران وارد شده است. با اين رقم، ايران در حال حاضر تنها يك صدم درصد از سهم گردشگري جهان را در اختيار دارد. (جمشيدي،1382: 7)
2-4-4-2) عوامل موثر در گردشگري
گردشگري مقوله اي چند وجهي و چند بعدي است که با نهادها و با ساخت هاي مختلف اجتماعي در رابطه بوده و با مشاغل زيادي سر و کار دارد. در توسعه اين صنعت به دو مولفه سخت افزاري و نرم افزاري توجه مي شود. در بعد سخت افزاري به تأسيسات و اماکن ضروري گردشگري، جاده ها فرودگاه ها و …
و در بعد نرم افزاري به عوامل انساني و متخصصين گردشگري و عوامل ايمني و اطمينان خاطر توجه مي شود. امروزه پرداختن به بعد نرم افزاري اين مقوله با توجه به شرايط دنياي کنوني اهميت به سزايي خواهد داشت که ما در اين جا هر دو عامل را به طور جداگانه بررسي مي کنيم. مولفه هاي نرم افزاري موثر در توسعه گردشگري همان گونه که بيان شد بعد نرم افزاري به عوامل انساني و عوامل ايمني و… مي پردازد. از بين اين عوامل امنيت مهم ترين مولفه نرم افزاري در توسعه صنعت گردشگري است. نکته با اهميت در اينجا اين است که احساس امنيت يا نا امني واقعي است يا کاذب. با توجه به تاثير متقابل توسعه گردشگري وامنيت و رشد چشمگير گردشگر در يک منطقه به وجود امنيت در يک منطقه پي مي بريم. متأسفانه به دو دليل شاهد کاهش اين احساس امنيت هم در ميان گردشگران و هم عموم مردم بوده ايم. يکي به دليل سوء تبليغات و شايعه پراکني ها و فضا سازي غير واقعي از وضعيت امنيت کشور و دليل دوم برخي فعاليت هاي نا کار آمد و مخرب و نا آگاهانه مديريتي است که در واقع عنصر و عامل دوم مواد خام جهت توليد مورد اول، يعني سوء تبليغات را ايجاد کرده است. سپس عوامل مهمي که نقش بسزايي درايجاد احساس امنيت توريست هاي خارجي از جمله: فرهنگ پذيري، نيروي انتظامي، تبليغات و قوانين در اين عرصه ايفا مي نمايند را لحاظ مي نماييم (صفوي، 1380: 28).
بنابراين بازنگري در ارتباط ارگانيک صنعت گردشگري و امنيت ملي يک ضرورت است. همگام با گسترش اين صنعت در برهه کنوني ارتباط ارگانيک اين صنعت با مؤلفه هايي چون امنيت داخلي و ملي، صنايع حمل و نقل، خدمات، رسانه هاي جامعه، آموزش و پرورش و غيره وارد فاز جديدي شده است. به اعتقاد کارشناسان ميان گردشگري و ثبات
و توسعه امنيت، رابطه تعريف شده وجود دارد چرا که توسعه زير ساختهاي گردشگري، همکاري دستگاههاي فرهنگي و تبليغات مناسب و مشارکت گسترده دستگاه هاي امنيتي و اطلاعاتي همزمان با توسعه گردشگري، توسعه امنيت ملي را نيز به همراه خواهد داشت. نقش و تأثير صنعت جهانگردي در امنيت ملي يک کشور چنان است که اکثريت کشورهاي توسعه يافته با وجود دارا بودن منابع کلان اقتصادي و درآمد، ترجيح ميدهند بر روي صنعت گردشگري متمرکز شوند. حضور مستقيم بازديدکنندگان و گردشگران در يک کشور علاوه بر توسعه اقتصاد و تبادلات فرهنگي، آن کشور را بعنوان يک قطب امن گردشگري به جهانيان معرفي مي کند. تا آنجا که امنيت در معناي گسترده يکي از مهمترين مسائلي است که در ميزان تقاضاي گردشگران خارجي براي سفر به هر کشور ديگر تأثيرگذار است. اهميت نقش امنيت در توسعه صنعت گردشگري را مي توان به خوبي در مولفه هاي سخت افزاري موثر در توسعه گردشگري وجود هتل ها و ارائه امکانات از سوي آن ها، مديران و نيز راهنمايان تورها، وجود خطوط هوايي کارامد و اتصال آن به خطوط بين المللي، افزايش گردشگري طبيعي و توسعه گردشگري محيطي و مهم تر ازهمه آن ها وجود راه هاي مطلوب در توسعه گردشگري در يک منطقه بسيار مهم هستند. به عنوان مثال قرار گرفتن ايران بر سر راه 8000 کيلومتري ابريشم، باعث ايجاد موقعيتي ژئوپوليتيکي براي اين کشور شده است. وجود اين راه باعث شده بود تا بسياري از گروه هاي فرهنگي- قومي جذب اين منطقه شوند و آن را به مرکز علم و هنر و ميراث فرهنگي گرانبهاي دنيا تبديل کنند (رجايي، 1373: 53) .
2-4-4-3) اشكال مختلف گردشگر و گردشگري
بطور كلي مي توان گردشگران را برحسب نوع گردشگري به دو دسته تقسيم نمود :
1. گردشگراني كه از خارج كشور وارد مي شوند (گردشگر خارجي)
2. گردشگراني كه اهل يا مقيم آن كشورند (گردشگر داخلي يا بومي).
بعلت سهولتي كه در بطن گردشگري داخلي وجود دارد، اين نوع گردشگري از رونق بيشتري برخوردار است كه از جمله عوامل اين سهولت عبارتند از: 1- كوتاهي فاصله، 2- آشنايي قبلي با محيط و فضا، 3- آشنايي با زبان رايج، 4- حذف مقررات عبور از مرز و گمركات و تبديل پول، 5- اطمينان كلي مسافر به امنيت ناشي از بومي بودن، 6- هزينه كم سفر در مقايسه با سفرهاي خارجي. (كيهاني1382: 92)
اگر چه مي توان بين گردشگران داخلي و خارجي تمايز اصلي قائل شد، با اينحال در بعضي از نقاط جهان اين تمايز در حال محو شدن است( مثلا در جامعه اروپا).
گردشگري همچنين از نظر ” جاذبه هاي گردشگري” به 5 گروه تقسيم مي شوند: 1- جاذبه هاي طبيعي (اكوتوريسم)، 2- جاذبه هاي فرهنگي، 3- جاذبه هاي مذهبي، 4- جاذبه هاي اقتصادي، 5- جاذبه هاي ورزشي (غم خوار 1380: 34).
2-4-5) مدل هاي گردشگري
گردشگري به مثابه يک سيستم:
اگر سيستم را مجموعه اي از عناصر مرتبط و پيوسته بدانيم که يک کل واحد را تشکيل ميدهند و هدفي خاص را دنبال مي کنند آنگاه درك گردشگري و بويژه گردشگري فرهنگي به مثابه يک سيستم، رويکرد جامعي براي شناخت اين پديده خواهد بود، پديده اي که متشکل از اجزاي مختلف از جمله مؤسسات تجاري، گردشگران، جامعه و محيط است، بنابراين براي هر مديري که در اين سيستم فعاليت مي کند، درك پيچيدگي و کليت گردشگري و پرهيز از جزئي نگري ضروري است اصولاً مزيت رويکرد سيستمي اين است که اجازه ميدهد وضع پيچيده زندگي واقعي را در مدل هاي ساده ببينيم که نشان دهنده پيوند هاي مختلف بين عناصر سيستم است.
نکات کليدي که از ديدگاه کل گرايانه و مدل سيستمي به گردشگري بايد مورد توجه قرار گيرند عبارتند از:
1. گردشگري مختص يک رشته علمي نيست بلکه پديده ميان رشته اي است.
2. عرضه و تقاضا دو منشأ و خاستگاه گردشگري است.
3. بعد تقاضا شامل مسافران با علايق، توانمندي ها و خواسته هاي مختلف مي شود.
4. بعد عرضه شامل امکانات فيزيکي و برنامه هاي خدمت رساني به گردشگران است.
5. گردشگري ابعاد مختلف جغرافيايي، اقتصادي، محيطي، اجتماعي و سياسي دارد.
6. گردشگري يک صنعت واحد نيست، بلکه همانند تجارت از عناصر مختلف تشکيل شده است.
از آنجا که گردشگري فعاليتي ميان بخشي و چند وجهي است هر نظاره گري از ديدگاه خود به آن نگريسته و تحليل و تفسير خاصي بدست داده است.
گان معتقد است که در سيستم گردشگري يک دست نامرئي روابط مهم بين بسياري از بخش ها را هدايت و به موفقيت آن ها کمک مي کند، وقتي تمام روابط مکمل يکديگر باشند، عملکرد سيستم روان است و چنانچه خللي در روابط بين عناصر به وجود آيد موجب تجزيه و انحلال سيستم
مي شود. (کاظمي1385: 30-35).
روش گان براي الگو سازي کارکرد سيستم گردشگري:
در اين مدل عرضه و تقاضا دو بعد اصلي گردشگري اند، تمام عناصر گردشگري به طور مجازي ميتواند به عنوان اجزائي از اين دو بعد نمايش داده شوند، به لحاظ پيوستگي بين اين عناصر، برنامه ريزي براي گردشگري بدون درك روابط دروني هريک از ابعاد و همچنين روابط بين عرضه و تقاضا کارساز نخواهد بود. واقعيت اين است که گردشگري صرفاً از هتل ها، خطوط هوايي و تفريحگاهها تشکيل نشده، بلکه سيتمي است با عناصر متعدد که به يکديگر متصل اند و روابطي پيچيده و به هم پيوسته دارند و امنيت عامل اتصال دهنده و تسهيل کنندگي اين روابط پيچيده به شمار مي رود. نکته قابل توجه اينکه انطباق عرضه و تقاضا فرآيندي پوياست نه ايستا و همه فعالان در عرصه گردشگري اعم از خصوصي و دولتي يا غير انتفاعي بايد شرايط و هماهنگي لازم براي پوشش شکاف ها و ايجاد و ا
نطباق را داشته باشند (کاظمي 1385 :30-35).
در مطالعات گردشگري واژه مدل داراي مفاهيم و استدلالهاي زيادي است. اغلب اين استدلالها در جهت پيش بيني مدل ها، ترسيم نمودار فرايند برنامه ريزي و يا بعضي از ابعاد نظري سيستم گردشگري به کار گرفته مي شوند؛ بنابر اين کاربرد معمول واژه مدل شايد به غلط استفاده شود؛ پس ضروري هميشه ذات و هدف مدل هاي مورد تحقيق، مشخص گردد؛ همچنين بايد توجه به تمايز اصلي بين مدل هاي “برنامه ريزي/ فرايند مديريتي” و مدل هاي” نظري” که بعضي از جنبه هاي کارکردي سيستم گردشگري را توضيح مي دهند، داشت. پس دو دسته از مدل هاي بنيادين گردشگري عبارتند از؛ يکي مدل هاي نظري که بر اساس آن سيستم گردشگري کل يا بخشي از کل، ترسيم، پياده سازي و انطباق داده مي شود و مي توان آنها را بر حسب نزديکي به واقعيت به تقسيمات جزيي تري نيز تبديل کرد؛ اين مدل ها به سه دسته تقسيم مي گردند: مدل هاي توصيفي( به توصيف اجزاي سيستم گردشگري مي پردازند)، مدل هاي تشريحي ( به تشريح ماهيت کارکرد سيستم با و يا بدون در نظر گرفتن روابط معلولي آنها مي پردازند) و مدل هاي پيش بيني کننده (بر پايه دانش روبط علت و معلولي استوار است) ؛ و ديگري مدل هاي عملي/ فرايندي مي باشد که مشتمل بر مدل هاي سنتي( براي حل مشکل طراحي مي شوند و از تبيين اهداف ? ارائه گزينه هاي مختلف ? ارزيابي گزينه ها ? انتخاب گذينه ? به اجرا مي رسند )، ذهني/ استنباطي( براساس تعصبات شخصي يا تفکرات خاص) و تئوري سيستم ها( تلفيقي از مدل هاي نظري با فرايندي مي باشند) تقسيم مي گردند. بايد توجه کرد بعضي از مدل هاي پيش بيني کننده، حول هر دو نمودار دور مي زنند. آن مدل هايي را که فقط علت يابي هاي گرايشي دارند و يا استنباطي هستند( مثلا” تکنيک هاي دلفي، قضاوت هاي حرفه اي) مي توان آنها را تکنيک هاي فرآيندي ناميد که به توسعه هاي نظري ارتباطي ندارند. عناصر نهايي در نمودار 2-1 به ملاحظات سطح هاي مختلف استنباط و ادراک دربرنامه ريزي است. مدل هاي گردشگري درمورد سيستم هاي کل و سيستم ها خرد در مقياس هاي مختلف فضايي اعم از مکان/ پروژه، محلي، ناحيه، ملي يا بين المللي کاربرد دارند (گتز، 1986: 23-22).

نمودار 2-1: طبقه بندي مدل هاي گردشگري (گتز، 1986: 23).

چورلي و هاگت (1987) کاربرد مدل هاي بدين شرح مي نامند: کاربردي روانشناسانه، کاربرد اکتسابي/ فراگيري، کاربردي استدلالي، کاربردي معياري، کاربرد سيستم گونه و کاربردي ساختاري.
همچنين به طرق ديگري مي توان مدل ها را تقسيم بندي کرد:
مدل هاي مصور يا شکلي: اين مدل ها از نظر ظاهر شبيه دنياي واقعي با مقياس تصويري هستند.
مدل هاي مشابه: براي نشان دادن تمايزات در يک مجموعه؛ مانند کاربرد رنگ در نقشه کاربري يک سرزمين.
مدل هاي سمبلي: براي توضيح سيستم ها يا فرايندها در مدل هاي پيشبيني کننده از طرح و رسم استفاده ميکنند.
البته براي شناخت مشکلات برخي از تحقيقات، مي توان از تلفيق مدل هاي برنامه ريزي/ فرايند مديريتي با مدل هاي نظري به مدل هاي ترکيبي دستيابي پيدا کرد و طي فرآيندي معين و تقابل مستمر آنها به ارائه راه حلهايي در زمينه سيستم گردشگري نائل شد (نمودار2-2).
بايد توجه داشت درچشم انداز و دورنماي يک سيستم، مدل ها در زير مجموعه نظريه ها