مقاله درمورد دانلود تعریف محاربه، جهان اسلام، سوره حجرات

نوامبر 16, 2019 By vZbR33JZrQ

همانا کسانی که با خدا و رسولش می ستیزند و در زمین به فساد می کوشند ، جزایشان این است که کشته شوند یا به دار روند یا دست و پاهایشان یکی از چپ و دیگری از راست بریده شود و یا از آن سرزمین رانده شوند این رسوایی آنان در دنیاست و در آخرت برایشان عذابی بزرگ خواهد بود .
در شان نزول این آیه اختلافات زیادی وجود دارد .
فقهای اسلام چه شیعه و چه اهل تسنن و نیز حقوقدانان مطرح جهان اسلام ، در مورد تعریف محاربه متفق القول نیستند :
مرحوم شیخ طوسی اقوال مختلف را در این زمینه نقل کرده است . وی در « مبسوط » نظر فقهی خود را چنین بیان می کند : مطابق روایت ما ، مراد آیه هر کسی است که سلاح کشیده و مردم را می ترساند چه در دریا و چه در خشکی ، و چه در شهر و چه در بیابان و روایت شده که دزد هم محارب است .[۱۱۲]
ایشان در کتاب « خلاف » به نظریه غالب فقهای اهل سنت که محارب را قطاع الطریق می دانند ، نزدیک شده و می فرماید : محاربانی که خداوند در آیه محاربه ذکر کرده همان قطاع الطریق هستند که سلاح کشیده و راه ها را ناامن می کنند و به ارعاب رهگذران می پردازند . [۱۱۳]
امام خمینی در تحریر الوسیله در تعریف محاربه می فرماید : محارب کسی است که سلاح خود را برهنه یا آماده می کند و هدف او ترساندن مردم و ایجاد فساد در زمین باشد .[۱۱۴]
در این تعریف سه رکن برای محاربه ذکر شده است :
۱ . سلاحی که شخصی آنرا را برهنه یا آماده کرده باشد .
۲ . ترساندن و ایجاد رعب و وحشت .
۳ . قصد ایجاد فساد .
این نظرمبتنی بر این برداشت از آیه ۳۳ سوره مائده است که موضوع حکم دو جزء دارد یکی محاربه و دیگری افساد در زمین ، یعنی عنوان مورد نظر جرم محاربه بر وجه افساد است نه محاربه به تنهایی .
صاحب جواهر تعریف خود را از محاربه به این شکل بیان نموده است : محارب کسی است که سلاح خود را برای ترساندن مردم بیرون کشد و یا آنرا حمل نماید . [۱۱۵]
در این تعریف علاوه بر تجهیز ، قید حمل سلاح به انگیزه ایجاد رعب و وحشت مردم نیز اضافه شده است . برخی از فقها گاه با ذکر قیودی دایره مفهوم محارب را تنگ تر و برخی با حذف برخی از قیود ، مفهوم آنرا وسعت بخشیده اند . اما نقطه اشتراک در همه این تعریف ها استفاده از قدرت و زوز به صورت آشکار برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه می باشد .
لغت شناسان برای بغی معانی متعددی ذکر نموده اند ، از آن جمله طلب ، عدول از حق ، تجاوز ، فساد ، تکبر ، دروغ ، ظلم و عمل منافی و نیز گفته اند که معنی بغی حسد ورزیدن است و ستمگر را باغی نامیده اند . که سرانجام حسادت ورزیدن ستمگری و ظلم است . [۱۱۶]  

آنچه در بیشتر این معانی مشترک است معنی خروج از حالت اعتدال و تجاوز از حد می باشد .
در اصطلاح فقیهان، بغی به معنی ظلم وتجاوزی است که علیه امام وحاکم اسلامی صورت می گیرد . شیخ طوسی باغی را این گونه تعریف می کند : باغی کسی است که بر امام عادل خروج کند به جنگ بپردازد و از تسلیم حق به او خودداری نماید .[۱۱۷]
وی در کتاب النهایه ، شکستن بیعت و مخالفت با دستورات امام را بغی می داند .
مرحوم ابن ادریس حلی نیز می گوید : هرکس بر امام عادل خروج کند و بیعت او را بشکند و در احکام با او مخالفت کند باغی است .
جرم بغی را به عنوان جرم سیاسی معرفی می کنند که آیاتی از قرآن بر آن دلالت دارد مانند آیه نهم سوره حجرات که می فرماید : « اگر دو گروه از مومنان با هم جنگ کردند میان آنها آشتی دهید اگر یک گروه علیه گروه دیگر طغیان کردند با او بجنگید تا حکم خدا را بپذیرد و وقتی بازگشت بین آن دو به عدالت ، مصالحه برقرار سازید . »


در روایات شرعی نیز احکامی برای جرم بغی بیان شده است . مثلاً امام صادق (ع) فرموده است : جهاد بر دو نوع است یک نوع جهاد علیه کافران تا هنگامی که مسلمان شوند و نوع دیگر جهاد با گروه باغیان تا وقتی که دست از طغیان بردارند .