پایان نامه با موضوع صلح و امنیت بین المللی، سلاح های کشتار جمعی، معاهدات بین المللی

نوامبر 16, 2019 By vZbR33JZrQ

از زمان فرستادن اولین ماهواره به فضای کیهانی(۱۹۵۷) تا کنون می توان به صراحت گفت که دولت ها در استفاده از فضا با محدودیت های اندکی مواجه شده اند. استفاده نظامی از فضا قسمتی از استراتژی امنیت ملی دولت ها گردیده است. بدون شک، فعالیت نظامی در فضا در جنگ های آینده به عنوان یکی از عوامل پیروزی دولت ها قلمداد خواهد شد. بنابراین ارزیابی آن طبق قوانین بین المللی به جا به نظر می رسد. در تقابل توسعه فن آوری فضایی و تولید موشک های بالستیک و ضد بالستیک با تحول حقوق بین الملل، توسعه فن آوری فضایی، از روند توسعه حقوق بین الملل پیشی گرفته است. تکیه کشورهای قدرتمند نظامی به فن آوری فضایی و موشک بالستیک به عنوان یکی از عناصر رژیم باز دارندگی از یک سو و بکار گیری آنها در جنگ های آتی از سوی دولت های مجهز به این فن آوری و همچنین به جا ماندن زباله های فضایی حاصل از درگیری های نظامی در فضا و خودداری اغلب کشورها ی قدرتمند دارای این فن آوری از عضویت در معاهدات بین المللی حقوق مخاصمات مسلحانه، مجموعه ای از بحران های کنونی جامعه بین المللی در عرصه فضا است؛ که به نوعی حیات بشریت را در سال های آتی به گونه ای جدی تهدید خواهد کرد.
اینک زمان آن فرا رسیده که جامعه بین المللی با بررسی و بازنگری مجدد مقررات کلی حقوق فضا از جمله معاهده فضا، منشور سازمان ملل متحد و حقوق مخاصمات مسلحانه بین المللی ضمن تصریح به منع تسلیحاتی شدن فضا گامی بهتر در راستای حمایت از بشریت بردارد. امنیت بین المللی با افزایش و گسترش قابلیت ها و توانمندی های سلاح های کشتار جمعی و تملک آن توسط دولت ها و بکار گیری آنها بطور بالقوه در معرض خطر است. این امر به نوبه خود به ضرورت این امر می پردازد که قابلیت های سنتی و کلاسیک اجرا قانون باید به گونه ای موثرتر علیه گسترش تسلیحاتی شدن فضا بکار گرفته شود.


برای شروع ابتدا باید موضوع نظامی و تسلیحاتی شدن مورد نقد و بازنگری قرار گیرد. نظامی شدن به طور ضمنی به معنای استفاده غیر تهاجمی از فضا و تسلیحاتی شدن دلالت بر استفاده سلاح در فضا دارد. آن چه مسلم است باید از تسلیحاتی شدن فضا به نفع تمام بشریت جلوگیری شود.
معاهده فضا تنها تا حدی غیر تسلیحاتی شدن فضا را ممنوع اعلام کرده و تکمیل این قوانین را به دیگر معاهدات واگذار کرده تا نواقص آن را بر طرف نمایند. علاوه بر این تسلیحاتی شدن فضا  تنها یک نوع درگیری در قوانین موجود می باشد. از طرف دیگر حق دفاع مشروع که دارای اهمیت مهم در عملکرد منشور سازمان ملل است و محتوای این حق همیشه به بحث و جدل کشیده شده است، به نظر می رسد زمانی که این حق در فضا به کار گرفته شود با مشکلات جدیدی روبرو می شود. علاوه بر آن حق دفاع مشروع از نحوه تقسیم بندی قوانین در معاهده فضا تآثیر می گیرد. همچنین بحث دفاع مشروع در مناطق غیر نظامی شده از جمله اجرام آسمانی و منطقه قطب جنوب، که منحصرا جهت صلح و امنیت بین المللی در نظر گرفته شده اند نیز ایجاد  ابهام می کند که آیا دفاع مشروع در این مناطق امکان پذیر است یا خیر؟
از سوی دیگر باید به این موضوع نیز توجه داشت که شکل گیری قواعد کاربردی مخاصمات مسلحانه در فضا یا حقوق جنگ احتمال پدیدار شدن در آینده نزدیک را ندارد.قانون مخاصمات مسلحانه ماهیتا پس از یک ستیز شکل گرفته است به جای آنکه قبل از آن باشد.
علیرغم مشکلات اصلی در تشکیل یک قانون فضایی کامل، آنچه مسله را بغرنج تر می کند استفاده از قیاس ها و پارامترهای زمینی می باشد. آزمایش مهم جهت بکار گیری این قیاس ها، مناسب بودن آنها در مفهوم جنگ فضایی خواهد بود. گر چه بصورت انکار ناپذیری پاره ای از مقررات کلی بین المللی و مقررات کاربردی مخاصمات مسلحانه قابل استفاده در فضا نیز می باشد.
آزمایش موفقیت آمیز موشک ضد ماهواره پکن در ابتدای سال ۲۰۰۷، علاوه بر هشدار به آمریکا، زنگ خطری برای جامعه بین المللی نیز بود زیرا این آزمایش علاوه بر نشان دادن ضعف قوانین بین المللی موجود در جلوگیری از این رویداد، نظریه استفاده از فضا در جنگ (جنگ فضایی) را که در دهه ۱۹۸۰ به شدت دنبال می شد، دوباره احیا کرد. هر چند این کشور اصرار دارد که این موشک آزمایش شده و برنامه راجع به آن در چین، کاملا غیر نظامی است و به منظور نظامی کردن فضا نبوده است اما توان هدف قرار دادن هر گونه هدفی در فضا از طریق موشک های مخصوص بالستیک، فی نفسه اقدامی راهبردی و نظامی است خواه این امر صرفا دفاعی باشد و به قصد مقابله با هجوم ماهواره های جاسوسی دشمن، یا اینکه نوعی سپر دفاعی در برابر حمله های نظامی از فضا در آینده باشد. مهم ترین اثر راهبردی آزمایش موشک قاره پیمای چین، به نمایش گذاشتن اقتدار نظامی و اعلام آمادگی برای هر گونه جنگ در آینده است. ممکن است این اقدام موجب تحرک جامعه بین المللی و تسریع در روند شکل گیری کنفراس خلع سلاح و منع نظامی شدن فضا گردد.
هم اکنون خواه نا خواه، آمریکا قدرت برتر جهان است که به نوعی سلطه طلبی این کشور برای دیگر کشورها ایجاد مزاحمت می کند. حتی متحدان آمریکا نیز از تمرکز قدرت تنها در دستان یک کشور نگران هستند. آمریکا به صورت عمد یا غیر عمد؟؟؟ این نگرانی را از طریق اعلام سیاست اخیر خود مبنی بر کنترل، تسلط و حاکمیت بر فضا به گونه ای تشدید کرده است.
در مجموع فضا به عنوان میراث مشترک بشریت از جهت تسلیحاتی شدن و زباله های فضایی به شدت در معرض خطر قرار گرفته است و آینده امنیت آن مورد تهدید است. جامعه بین المللی باید هر چه سریعتر بر روی

مکانیزم های قوانین بین الملل، جهت صنعتی کردن یک تعریف کامل و مورد قبول از حاکمیت فضا، تلاش نماید.