پایان نامه محصولات آرایشی و بهداشتی، بهداشت و درمان، قانون مجازات

نوامبر 16, 2019 By vZbR33JZrQ

با توجه به مفاد ماده بالا در موارد ،که انتخاب پزشک مشاور بر عهده پزشک معالج قرار داده شده ست و چنانچه بیمار و یا بستگان او ،خود تقاضای پزشک مشاوری را بکشد ، این امر باید با اجازه پزشک معالج صورت پذیرد ، لذا چنانچه پزشکی بدون رعایت مراتب فوق اقدام به دخالت در پرونده پزشکی بیمار نماید ،مرتکب تخلف گردیده است و پزشک معالج اولیه می تواند از ادامه درمان خودداری نماید .


۱۹) فروشی دارو وتجهیزات پزشکی در محل اشتغال
درمان ۲۰ آیین نامه آمده است « فروش دارو و محصولات آرایشی و بهداشتی و تجهیزات و لوازم پزشکی در محل طبابت توسط شاغلین حرف پزشکی بدون اخذ مجوز رسمی از وزارت بهداشت ، درمان آموزش پزشکی ممنوع است .»
حسب ماده مذکور ، فروش دارو و محصولات آرایش ، بهداشتی و تجهیزات لوازم پزشکی در محل طبابیت ممنوع است . اما فروشی بعضی از داروها و یا ملزومات پزشکی همانند داروهای موجود در بعضی دی کلینیک ها ، فروشی عینک در مطب چشم پزشکی یا برخی داروهای اوژانسی که در موارد فوری باید مورد استفاده قرار گیرند ، همانند کیست های تشخیص جهت آلرژی و مواد مخدر وسایل مصرفی مانند نخ بخیه مناسب که ضرورتاً می بایست جهت انجام مراحل تشخیص یا درمان در مطب پزشک و در دسترس او جهت استفاده بیمار موجود باشد ، نه تنها ممنوع نیست ، بلکه در بعضی از موارد لازم و ضروری است .
۲۰)عدم تحریر صحیح مشخصات و نحوه استفاده داروهای تجویز شده
به استفاده ماده ۲۱ ایین نامه انتظامی نظام پزشکی « مشخصات و طرز استفاده از داروهای تجویز شده به بیمار باید توسط پزشک با خط خوانا و انشای قابل فیلم در نسخه قید شود .
تبصره : ذکر داروساز موظف به توضیح و درج چگونگی تجویز دارو طبق نسخه پزشک است .
خطا در نوشتن نسخه توسط پزشک ممکن است در میزان داروی تجویز شده یا نحوه مصرف دارو اشکالاتی را بوجود آورد خوانا بودن نسخه و عدم خط خوردگی سبب جلوگیری از اشتباه در هنگام فروشی و ارائه دارو توسط مشمول داروخانه می گردد.
بناراین ، چنانچه نسخه ی غیر قابل فهم به داروخانه داده شود ، پزشک داروساز نباید بر اساس گمان و احتمال ، اقدام به دادن دارو به بیمار نماید و در چنین فرضی باید از پزشک مروبط خواهان اخذ توضیح و نوشتن نسخه به کیفیت قابل فهم باشد . بدیهی است چنانچه بر اثر چنین اشتباهی صدمه ای به بیمار وارد گردد، از نظر انتشامی ، مرتکب ، قابل تعقیب خواهد بود .
۲۱) عدم صدور صدور نسخه بر اساس اصول علمی و شرایط بیمار
حسب ماده ۲۲ ایین نامه انتظامی « صدور هر نسخه می بایست بر اساس شرایط بیمار و اصول علمی نسخه نویسی صورت گیرد .»
منظور از اصول نسخه نویسی ، نگارش داروها با ذکر شکل دارویی ف همانند ( قرص ،آمپول ، شربت و …) نام دقیق دارو ، مقدار ماده موثر موجود در دارو ( مثل ایبوپروفن ۲۰۰ میلی گرم و یا ایبو پروفن ۴۰۰ میلی گرم ) مقدار داروی تجویز شده نحوه و تعداد مصرف دارو ف شامل تعداد مصرف در روز یا هر چند ساعت ، طریقه مصرف شامل تزریق عضلانی ، وریدی یا زیر جلدی یا مصرف خوراکی و … و ملاحضلات لازم مانند انجام تست قبل از استفاده نظیر آمپول پنی سیلین )،نگارش متن نسخه به صورت لاتین و خوانا و همچنین خودداری از نگارش نسخه رمز و نام اختصاری داروهای می باشد . نسخه باید حاوی ذکر نام و مشخصات بیمار با تذکر در خصوص قابل تکرار بودن یا غیر قابل تکرار بودن نسخه ، خصوصا در مورد مخدر ،همچنین نسخه به مهر و امضاء پزشک رسیده باشد . عدم رعایت موارد بالا موجب تعقیب کیفری پزشک مربوطه جهت عدم رعایت مقررات پزشکی خواهد بود .
۲۲) نظارت مستمر مسئولان فنی بر امور موسسات پزشکی
مطابق ماده ۲۳ آیین نامه « مسولان فنی ملکفند در تمام ساعات موظف ، بر امور فنی موسسات پزشکی نظارت کنند .» همچنین به موجب ماده ۲ قانون مربوط به مقررات امور پزشکی و دارویی ، امور فنی موسسات ؟؟؟؟در ماده فوق [ ماده ۱] باید به نام مسول فنی معرفی شده اند انجام گیرد و همچنین کسانی که زیر نظر مسئولین مزبور خدمت می نمایند ، بید واجد صلاحیت فنی و پروانه رسمی بوده و قبلا به وزارت بهداشت و درمان آموزش پزشکی معرفی شده باشند.»

ضمانت اجرای این امر در ماده ۴ قانون مذکور چنین بیان شده است .« هر موسسه پزشکی و دارویی که امور فنی آن به اتکای پروانه اشخاص ذیصلاحیت ، توسط افراد فاقد صلاحیت اداره شود ، از طرف وزارت بهدادی تعطیل و صاحب پروانه برای بار اول تا یک سال و برای دفعات بعد ، هر دفعه تا دو سال حق انتخاب مجدد آن موسسه را حتی به نام دیگری نخواهد داشت و شخص یا اشخاص فاقد صلاحیت به مجازات مذکور در ماده ۳ محکوم خواهند شد .»
۲۳) عدم رعایت ضوابط مربوط به درج آگهی در رسانه ها و تنظیم سر نسخه ها و تابلوها
۲۴) استفاده و بکارگیری افراد فاقد صلاحیت در امور پزشکی
۲۵) عدم مساعدت و همکاری در فوریت های پزشکی
نظر به لزوم رسیدگی و درمان سریع بیماران در فوریت های پزشکی به جهت جلوگیری از بروز خطرات جانبی ، نقص عضو یا عوارض مصب العلاج و یا غر قابل جبران ، به استناد ماده ۲۷ آیین نامه « شاغلین حرفه های پزشکی مکلفند ، در موارد فوریت های پزشکی اقدامات مناسب و لازم را برای نجات بیمار ، بدون فوت وقت انجام دهند .» ۱
چنان چه بیشتر بیان گردید ؛ طبق ماده ۱ ایین نامه اجرایی قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین و رفع مخاطرات جانی مصوب ۵/۳/۱۳۵۴ « فوریت های پزشکی به مواردی از اعمال پزشکی اطلاق می شود که بایستی بیماران را سریعاً مورد رسیدگی و درمان قرار داد. چنان چه اقدام فوری به عمل نیاید ، باعث خطر
ات جانی ، نقص عضو ، یا عوارض صعب العلاج و یا غیر قابل جبران خواهد شد .» و ماده ۲۰ آیین نامه مذکور نیز ، فوریت های پزشکی ( اورژانس) را به شرح ذیل می داند :  

۱- مسمومیت ها ۲- سوختگی ها ۳- زایمان ها ۴- صدمات ناشی از حوادث و سوانح وسایل نقلیه ۵- سکته های مغزی و قلبی ۶- خون ریزی ها و شوک ها ۷- اغماء ۸- اختالات تنفسی شدید و خفگی ها ۹- تشنجات ۱۰- بیماری های عفونی خطرناک مانند منژیت ها ۱۱- بیماری های نوزادانی که نیزا به تعویض خون دارند ۱۲- سایر مواردی که در مشمول تعریف ماده ۱ قرار می یگرد .