تحقیق با موضوع کنوانسیون های بین المللی، قوانین داخلی کشورها، عرصه ی بین المللی

نوامبر 16, 2019 By vZbR33JZrQ

علاوه بر موارد مذکور دولتهایی که به کنوانسیون کاهش موارد بی تابعیتی پیوسته اند، همواره گزارشهای سالیانه ای را برای UNHCR در خصوص اقدامخاتی که در جهت کاهش موارد بی تابعیتی ارائه نموده اند ارائه می دهند.
کمیساریا نیز با بررسی این گزارشات نظرات خود را راجع به عملکرد این دولتها اعلام می نماید، تنها مساله ای که در این خصوص شایان ذکر است بحث نداشتن هیچ گونه قدرت و یا ضمانت اجرایی از سوی کمیساریا در خصوص کشورهایی است که حقوق افراد بی تابعیت را نقض می نماید و این مسأله خود می تواند یکی از نقانهای اساسی و مهم کمیساریا به عمل بیاید.
 
 
 
 
 
 

 
نتیجه گیری:


در این تحقیق سعی شد تا با بررسی کنوانسیون های مختلف که طی چند دهه گذاشته در خصوص کاهش موارد بی تابعیتی به تصویب رسیده است و راهکارهایی مناسب از دل این کنوانسیون ها بدست آوردیم تا به این نتیجه برسیم که آیا با توجه با واقعیت وجود یعنی این واقعیت که در سطح بین المللی وجود دراد و همچنین قوانین داخلی کشورها این راهکارها جوابگوی مشکلاتی که در خصوص تابعیت در عرصه ی بین المللی وجود دارد هستند یا خیر.
پس از بررسی فراوان و تحقیق در مورد این موضوع حاصل کار و نتیجه ای را که بنده از این تحقیق بدست آوردم اینگونه بیان خواهم کرد که نتیجه را مطلوب ندیدم ولی تلاشهای که در این عرصه انجام شده من را به آینده ای روشن در این زمینه امیدوار کرده است در واقع کنوانسیون هایی که در این خصوص به بحث و بررسی پرداخته اند نشانگر حساسیت عرصه بین المللی نسبت به این مسئله می باشد ولی این تعداد کنوانسیون حقیقاً کافی نیستند یا اینکه بطور کامل به این موضوع نپرداخته اند و حل کردن این مسئله نیاز به یک همکاری وسیعی در سطح بین المللی بین کشورها دارد که این امر هنوز اتفاق نیفتاده است یکی از کنوانسیون هایی که نسبت به سایر کنوانسیون ها بطور کامل تر به این موضوع پرداخته است کنوانسیون کاهش موارد بی تابعیتی می باشد که با دقت نسبتاً خوبی به موضوع پرداخته است و راهکارهای کاهش موارد بی تابعیتی را بررسی کرده است.  

در نهایت می توان گفت که با توجه به عدم شمول کنوانسیون ها در امر اجرا توسط کشورها و نبودن یک کنوانسیون کامل که تمام موارد را در برگرته باشد باز هم این خود دولت ها هستند که به عنوان فعالان حقوق بین المللی باید سعی در پیشبرد قوانین خود به سمت و سویی بکشد که بی تابعیتی در سالهای آینده وجود نداشته باشد یا کمرنگ شود و موضوع دیگری که می توان عنوان کرد این است که همواره بحث تابعیت یک تداخل شدیدی با بحث حاکمیت دولت ها داشته است که این امر سبب این است که کشورها تن به عضویت در کنوانسیون ها را نمی دهند و برای همین است که هنوز کنوانسیون کاملی که کشورها در آن عضویت پیدا کنند شکل نگرفته است.
 
 
 
 
پیشنهادات:
با بررسی موضوع کاهش موارد بی تابعیتی می بینم که کارهایی در این مورد انجام شده است و کارهایی هم بصورت ناتمام مانده است یا انجام نشده است که بنده در این قسمت سعی خواهم کرد که پیشنهاداتی در زمینه ای که به موضوع خوب پرداخته نشده یا اصلاً پرداخته نشده است بدهم و مسلماً بغیر از مسائلی که عنوان خواهم کرد مسائل دیگری هم وجود خواهد داشت که به ذهن حقیر نرسیده است:
الف) وجود یک توافقنامه بین المللی بصورت کلی: با توجه به اینکه به جز فراکسیون کاهش موارد بی تابعیتی که آن کامل نیست بقیه ی کنوانسیون ها دارای موضوعاتی دیگر هستند و بصورت جزئی بصورت یک ماده یا یک بند و خیلی گذرا به موضوع بی تابعیتی می پردازند ضرورت وجود یک کنوانسیون جامع که بصورت کاملاً اختصاصی به موضوع بی تابعیتی بپردازد احساس می شود.
ب) الزام کشورها به رعایت مقررات کنوانسیون ها: کشورها با توجه به اینکه مسئله تابعیت یک مسئله حکومتی محسوب می شود لذا از حق حاکمیتی خود استفاده می کنند و تن به عضویت از این کنوانسیون های بین المللی نمی دهند لذا راهکارهای که پیشنهاد می شود وجود یک کنوانسیون بین المللی است که در آن هم جانب کشورها رعایت شود و هم جانب افراد، تا کشورها رغبت (تمایل) پیدا کنند در این کنوانسیون عضو شوند. از آنراه به تصویب برسانند زیرا تنها از این راه است که می توان کشورها را مجبور به رعایت قوانین بین المللی در خصوص موارد بی تابعیتی نمود وگرنه به هیچ عنوان کشورها در قانون داخلی خود دست به محدود کردن خود نمی زنند.